انسان گاهگاهی خود را فراموش می کند،
فراموش می کند که بدن دارد،
بدنی ضعیف و ناتوان که، در مقابل عالم و زمان کوچک و ناچیز و آسیب پذیر است ،
فراموش می کند که همیشگی نیست،
و چند صباحی بیشتر نمی پاید فراموش می کند که جسم مادی او نمی تواند با روح او هم پرواز شود،
لذا این انسان احساس ابدیت و مطلقیت و غرور و قدرت می کند،
سرمست پیروزی و اوج آمال و آرزوهای دور و دراز خود، بی خبر از حقیقت تلخ و واقعیتهای عینی وجود، به پیش می تازد
و ازهیچ ظلم وستم رو گردان نمی شود. اما درد آدمی را به خود می آورد ،
حقیقت وجود او را به آدمی می فهماند و ضعف و زوال و ذلت خود را درک می کند
و دست از غرور کبریایی بر می دارد ، و معنی خودخواهی و مصلحت طلبی و غرور را می فهمد و آن را توجه نمی کند.
خدایا تو را شکر می کنم که با فقر آشنایم کردی تا رنج گرسنگان را بفهمم و فشار درونی نیازمندان را درک کنم .
خدایا هدایتم کن زیرا می دانم که گمراهی چه بلای خطرناکی است .
خدایا هدایتم کن که ظلم نکنم زیرا می دانم که ظلم چه گناه نابخشودنی است .
خدایا ارشادم کن که بی انصافی نکنم زیرا کسی که انصاف ندارد، شرف ندارد .
خدایا راهنمایم باش تا حق کسی را ضایع نکنم که بی احترامی به یک انسان همانا کیفر خدای بزرگ است .
خدا مرا از بلای غرور و خودخواهی نجات بده تا حقایق وجود را ببینم و جمال زیبای تو را مشاهده کنم .
قستی از نیایش های شهید دکتر چمران
یادش گرامی و راهش پر روهرو باد .